Gołębiowski Leon

Z Nowy Łowiczanin

Leon Gołębiowski

Leon Celestyn Gołębiowski - ( 6 kwietnia 1866 r. w Lesznie koło Błonia - zm. 14 kwietnia 1932 r. w Łowiczu), prezydent Łowicza w latach 1908-1911, dwukrotny burmistrz w latach 1918-1919 i 1923-1927. Pierwszy Honorowy Obywatel Miasta Łowicza. Wieloletni prezes Zarządu OSP.

Spis treści

Działalność sochaczewska

Po otrzymaniu starannego wykształcenia domowego ukończył czteroklasowe gimnazjum. Pierwszą pracę rozpoczął w magistracie miasta Błonia w 1885 r. Wkrótce potem osiedlił się w Sochaczewie, gdzie zasłużył się podczas budowy tamtejszego szpitala. Należał do najbardziej aktywnych członków Powiatowej Rady Opiekuńczej Dobroczynności Publicznej. W latach 1893-1908 pełnił funkcję naczelnika sochaczewskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1900 r. przy poparciu ks. Franciszka Sadowskiego zorganizował orkiestrę strażacką. Na jej czele stanął, posiadający wyższe wykształcenie muzyczne, kapelan Jaworski. W tym samym roku wspólnie z Henrykiem Świeżyńskim, Wacławem Przedpełskim i Moszkiem Rechtmanem przystąpił do zbierania funduszy na gruntowną przebudowę remizy przy Rynku Trojanowskim, która powstała w latach 1883-1886. Aby zgromadzić odpowiednie środki na budowę remizy, Gołębiowski sprowadził z Warszawy znany chór „Lutnia”, który 28 października 1900 roku dał w Sochaczewie koncert, który przyniósł przeszło 1000 rubli dochodu. Podczas rewolucji 1905 r. Ochotnicza Straż Pożarna w Sochaczewie pod przewodnictwem Gołębiowskiego wzięła udział w manifestacji zorganizowanej 3 listopada. Niosła pomoc prześladowanym przez władze carskie działaczom politycznym, ułatwiając im pobyt, dając schronienie, karmiła aresztowanych przez policję i wojsko. W 1908 r., po 15-letniej służbie w stopniu naczelnika Straży, opuścił Sochaczew i przeniósł się do Łowicza. Wdzięczni strażacy za wielkie zasługi i ofiarną pracę mianowali go członkiem honorowym Straży i wręczyli mu na pożegnalnym zebraniu srebrną tacę z dziękczynnymi podpisami strażaków.

Pomnik Leona Gołębiowskiego na Cmentarzu Katedralnym w Łowiczu

Działalność łowicka

Do 1919

W 1908 r. opuścił Sochaczew i zamieszkał w Łowiczu, w którym w latach 1908-1911 sprawował funkcję prezydenta miasta. Podczas I wojny światowej działał w Polskiej Macierzy Szkolnej oraz w wielu dziedzinach łowickiej gospodarki komunalnej. W 1917 roku był ławnikiem przy pierwszej Radzie Miejskiej, a w latach 1918 - 1919 burmistrzem Łowicza. W 1918 był pomysłodawcą projektu przebudowy pomieszczeń ratusza, w celu utworzenia jednej sali reprezentycyjnej na posiedzenia rady. Na mającą powstać salę obrad przeznaczył niezamieszkałe przez siebie mieszkanie służbowe.

Burmistrz na medal

21 czerwca 1923 został powtórnie wybrany na burmistrza przez prawicową większość w Radzie Miejskiej, choć był bezpartyjny. Za czasów jego kadencji dokonano postępu w gospodarce komunalnej. Ujednolicono wysokość i szerokość chodników oraz wymiary płyt. Układaniem chodników zajmowały się władze miejskie na swój koszt, a nie właściciele nieruchomości, jak to było w czasie zaborów. Uruchomiono również własną betoniarnię, co zredukowało koszty. Przystąpiono do osuszenia rozległych terenów leżących po południowo - wschodniej stronie miasta, w celu podniesienia zdrowotności środowiska i uzyskania miejsca pod rozbudowę. Roboty rozpoczęto w 1926 roku na podstawie projektu przygotowywanego przez Krajowe Towarzystwo Melioracyjne w Warszawie. W rezultacie powstał kanał odwadniający o długości 1300 m od mostu kolejowego na linii kaliskiej, biegnący w stronę lasku miejskiego i drugi o długości ok. 400 m, w kierunku północno wschodnim od drogi do wsi Wygoda. Rozpoczął również prace związane z powstaniem nowej elektrowni w Łowiczu, której pomysł budowy zrodził się już za kadencji jego poprzednika dr Stanisława Stanisławskiego. Za rządów burmistrza Gołębiowskiego opracowano projekt założenia parku na pastwisku przy ul. Wodociągowej (obecnie Targowica), ale do jego realizacji nie doszło. Powstał natomiast skwer o powierzchni 1,5 ha na Glinkach ( obecnie al. Sienkiewicza) i zieleniec przy pomniku bojowników o niepodległość na Rynku im. Kościuszki (obecnie Stary Rynek). Powiększono również lasek miejski przy trakcie do Łyszkowic o dodatkowe 53 ha. W 1925 r. był przewodniczącym Komitetu Budowy Pomnika - Synom Ziemi Łowickiej Bojownikom o Niepodległość. W 1925 roku, z okazji 300 - lecie złożenia w Łowiczu relikwii św. Wiktorii, władze miejskie z burmistrzem Gołębiowskim na czele, podjęły uchwałę o ustanowieniu pierwszej niedzieli po Zmartwychwstaniu Pańskim dniem święta miasta Łowicza.

Kiedy w następstwie nowych wyborów 1927 r. opuszczał stanowisko, Rada Miejska jednogłośnie przyznała mu godność honorowego obywatela Łowicza. Zmarł 14 kwietnia 1932 r. w Łowiczu. Został pochowany na Cmentarzu Kolegiackim.

Odznaczenia

  • Rosyjski order św. Anny (1904)
  • Honorowy członek Ochotniczej Straży Pożarnej w Sochaczewie (1908)
  • Pierwszy honorowy obywatel Łowicza (1927)

Źródła:

  • Gumiński Tadeusz, Łowiczanie z okresu II Rzeczypospolitej. Słownik Biograficzny, (Drogoszewski Kazimierz - Nowakowski Edward), Łowicz 1987, s. 2.
  • Tenże, Łowicz w okresie II Rzeczypospolitej, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red, R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 331 - 402.
  • Tenże, Łowicz w latach 1865 - 1914, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red, R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 245 - 330.
  • Janiszewski Andrzej, Ochotnicza Straż Pożarna w Sochaczewie praca magisterska opublikowana na stronie: http://www.kppspsochaczew.pl/Ochotnicza_Straz_Pozarna_w_Sochaczewie.pdf
Osobiste