Biegański Edward

Z Nowy Łowiczanin

Dyrektor Biegański w swoim biurze (fot. Z dziejów średnich szkół ogólnokształcących i koła wychowanków w Łowiczu..., s. 70.)

Edward Biegański – (ur. 20 lipca 1887 r. w Grodnie – zm. 29 stycznia 1935 r. w Zduńskiej Woli) nauczyciel, dyrektor, działacz PPS.

Spis treści

Młodość

Uczęszczał do gimnazjum w Grodnie. W tym czasie należał do PPS i tajnego kółka samokształceniowego. W 1905 roku był współorganizatorem strajku młodzieży. Studiował na Wydziale Matematyczno – Przyrodniczym Uniwersytetu w Petersburgu, który ukończył w 1913 roku. W czasie studiów utrzymywał się z udzielanych korepetycji. Po studiach kontynuował swoją przynależność do PPS. Lata 1914-1919 spędził w Rosji pracując jako nauczyciel matematyki. W 1920 roku wstąpił w Wilnie do wojska.

Z orkiestrą gimnazjalną w 1930 r. (fot. Z dziejów średnich szkół ogólnokształcących i koła wychowanków w Łowiczu..., s. 71.)

Nauczyciel

W roku szkolnym 1920/21 rozpoczął pracę jako nauczyciel matematyki w Gimnazjum im. ks. Józefa Poniatowskiego w Łowiczu. Następnie przeniósł się do Gimnazjum im. J. Lelewela w Wilnie, gdzie od roku szkolnego 1924/25 został jego dyrektorem. Był uzdolnionym nauczycielem matematyki, człowiekiem prawym i tego samego wymagał od uczniów. Został ranny podczas zajścia w trakcie egzaminu maturalnego, kiedy do sali wrzucono granat zaczepny. Po rekonwalescencji wrócił do Łowicza. 26 sierpnia 1925 roku został mianowany dyrektorem Gimnazjum im. ks. J. Poniatowskiego. W tym czasie, po opuszczeniu gmachu przez Państwowe Seminarium Nauczycielskie, jego część południowa i zachodnia uległy gruntownej przebudowie. Dyrektor odpowiadał za prowadzone prace i ich prawidłowe wykonanie. Niektóre pomieszczenia zostały przebudowane i przystosowane do wymogów szkolnych. Pierwsze i drugie piętro przekształcono w salę gimnastyczną, jak na owe czasy bardzo nowoczesną. Dyrektor Biegański dużą wagę przywiązywał do ubioru uczniów. Jednak z upływem czasu jego wymagania w tym względzie malały. Dzięki jego dyrektorskim rządom w niedługim czasie szkoła zyskała opinię jednej z najlepszych w kraju. Maturzyści łowickiego gimnazjum byli wysoko oceniani podczas egzaminów na wyższe uczelnie. Dyrektor zwracał szczególną uwagę na właściwe spędzanie wolnego czasu przez młodzież. Przywiązywał wiele wagi do zajęć sportowych czy też udziału w zajęciach chóru

W towarzystwie uczniów (fot. Z dziejów średnich szkół ogólnokształcących i koła wychowanków w Łowiczu..., s. 70.)

Działalność pozaszkolna

Doświadczenie nabyte w Grodnie, w dziedzinie pożarnictwa, wykorzystał na polu łowickim, gdzie w 1933 roku został mianowany komisarycznym prezesem Zarządu OSP, a w 1934 r. prezesem Powiatowego Zarządu OSP oraz Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego. W 1934 roku przeniesiony został na stanowisko dyrektora Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego w Zduńskiej Woli, gdzie 29 stycznia 1935 roku zginął od kuli z ręki mordercy – rabusia. Pochowany został na Cmentarzu Kolegiackim w Łowiczu.

Odznaczenia

Za zasługi na polu pracy społecznej został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Źródła

  • Pokój ich cieniom. Spacer z przewodnikiem PTTK po cmentarzu katedralnym w Łowiczu, Łowicz 2009
  • Z dziejów średnich szkół ogólnokształcących i koła wychowanków w Łowiczu, wyd. przez Koło Wychowanków i Wychowanek Szkół Średnich Ogólnokształcących w Łowiczu, Łowicz 2000.ISBN 83-914354-0-7
Osobiste