Kaźmierczak Wincenty

Z Nowy Łowiczanin

Wersja AlicjaKP (dyskusja | wkład) z dnia 12:57, 9 wrz 2011
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)

Wincenty Kaźmierczak – (ur. 1904 Kiernozia – zm. 5 listopada 1978 ) nauczyciel, działacz społeczno – kulturalny, twórca ludowy, zasłużony badacz i propagator folkloru łowickiego, działacz ruchu turystyczno – krajoznawczego, gawędziarz, założyciel wielu towarzystw i zespołów regionalnych. Kierowca „Wesołego Autobusu”.

Spis treści

Młodość

Pochodził z rodziny rzemieślniczej. Po ukończeniu 4 klas szkoły powszechnej uczęszczał na praktykę do szewca. Postanowił jednak kontynuować naukę w Państwowej Preparandzie Nauczycielskiej w Skierniewicach, a następnie w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Łowiczu, które ukończył w 1927 r. W latach 1927 – 1929 odbył służbę wojskową w Szkole Oficerów Rezerwy oraz staż w 10 pp w Łowiczu.

Praca zawodowa

Pierwszą pracę podjął w listopadzie 1929 r. jako nauczyciel i kierownik Szkoły Powszechnej w Huminie. W latach 1931 – 1945 pracował w szkole w Goleńsku, gdzie mieszkał z rodziną do 1954 r. W 1945 r. rozpoczął pracę jako podinspektor do Spraw Oświaty Dorosłych i Kultury w Inspektoracie Oświaty w Łowiczu.

Działalność społeczna

Praca i długoletnie zamieszkanie w Goleńsku ukształtowało Kaźmierczaka jako znawcę, odtwórcę i w pewnym zakresie jako teoretyka kultury regionu „Księżackiego”. Tam przyswoił sobie gwarę i zwyczaje Księżaków, poznał ich mentalność oraz twórczość materialną. Źródłem wiedzy stało się niemal codzienne jego uczestnictwo w życiu wsi. Umiejętności organizacyjne zaowocowały w działalności pozaszkolnej w pracy z młodzieżą w Kole Związku Młodzieży Wiejskiej. Goleńsko w latach 30. stało się przodującą wsią w powiecie pod względem aktywności społeczno – kulturalnej. Z inicjatywy Kaźmierczaka został zbudowany Dom ludowy w Goleńsku, na ścianie którego znajduje się tablica poświęcona jego współtwórcy.

Kolejną formą aktywności społecznej Kaźmierczaka była praca w strukturach powiatowych ZNP. Został przewodniczącym Wydziału Pracy Społeczno – Oświatowej, pełnił też funkcję sekretarza w Łowickiej Księgarni Nauczycielskiej . Działalność związkową kontynuował w czasie okupacji, jako działacz TON. Prowadził tajne nauczanie w Goleńsku i był łącznikiem struktur TON w gminie Jeziorko. Po wojnie był inicjatorem (razem z S. Mrozem – prezesem ZNP) budowy Domu Nauczyciela w Łowiczu oraz powołania Towarzystwa Przyjaciół Łowicza i Ziemi Łowickiej (którego był pierwszym prezesem). Często odwiedzał macierzystą szkołę, w której wygłaszał prelekcje na temat kultury Księżaków oraz wspominał lata tam spędzone. Był pierwszym po wojnie (16 grudnia 1953 r.) prezesem Zarządu Oddziału PTTK w Łowiczu.

Artysta

W 1936 r. z okazji 800 – lecia Łowicza Kaźmierczak zaczął swoje występy w Polskim Radio, jako gawędziarz z tekstami zaczerpniętymi z tradycji środowiska, a także z własną twórczością w tym zakresie. Rozgłos w skali krajowej i zagranicznej przyniósł Kaźmierczakowi Łowicki Zespół Pieśni i Tańca powstały w 1954 r. Do popularności zespołu przyczyniło się Polskie Radio Łódź, organizując przez szereg lat, w różnych miejscach Polski występy „Wesołego Autobusu”. Kaźmierczak ubrany w łowicki strój był w nim kierowcą „konferansjerem”. Występy otwierał słynnym powiedzeniem „Jak się mota kochane ludziska?”. Z „Wesołym Autobusem” przejechał niemal całą Polskę.

Życie prywatne

Jego żona Zofia była nauczycielką i pracowała przez całe życie w Szkole Ćwiczeń w Łowiczu. Mieli syna Janusza – nauczyciel, muzyk, twórca ludowy.

Odznaczenia

  • Srebrny Krzyż Zasługi;
  • Krzyż Kawalerski orderu Odrodzenia Polski;
  • Zasłużony Działacz Kultury;
  • Złota Odznaka Honorowa ZNP;
  • Odznaka Komitetu Radiofonii i Telewizji;
  • inne odznaczenia resortowe.

Źródła:

  • “Gdy Polak w Polaku jest orzeł...” rzecz o sławnych Łowiczanach, praca zbiorowa, wyd. przez UM w Łowiczu, Łowicz 2006, s.
  • Sut Czesław, Kaźmierczak Wincenty, materiały biograficzne, rkp.
  • Zarys Dziejów Kształcenia Nauczycieli w Łowiczu 1786 – 2006, wyd. przez Koło Absolwentów Zakładów Kształcenia nauczycieli w Łowiczu, Łowicz 2009, s. 94 – 96.
Osobiste