Kumuniecki Michał

Z Nowy Łowiczanin

Michał Kumuniecki - (ur. 27 sierpnia 1896 r. Żywiec - zm. kwiecień 1940 r. Katyń) pseudonim „Wybicki”, inżynier, architekt, legionista.

Michał Kumuniecki

Spis treści

Pochodzenie

Był synem Antoniego Kumunieckiego i Marii z Błaszczyńskich. Pochodził z rodziny o humanistycznych i patriotycznych tradycjach żywieckich – był potomkiem kronikarza, burmistrza i wójta Andrzeja Komonieckiego.

Wykształcenie

Uczęszczał do Szkoły Realnej w Żywcu, gdzie w 1915 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1909 - 1911 należał również do konspiracyjnej Szkoły Polskiej i do harcerstwa. Studia podjął w 1920 r. na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Dyplom inżyniera architekta otrzymał z wynikiem bardzo dobrym. Wiedzę i uzdolnienia artystyczne pogłębiał w szkole malarstwa w Amalfi we Włoszech. Kształcił się również pod okiem prof. Stanisława Noakowskiego.

Jego prace malarskie, głównie akwarele, pejzaże włoskie i wiejskie obiekty sakralne, zostały w czasie powstania warszawskiego zniszczone. Według opinii przełożonych był człowiekiem o stałych przekonaniach, niezwykle utalentowanym, pogodnego usposobienia, prezentował typ inteligenta biegle władającego czterema językami.

Wojsko

W 1913 r. wstąpił do Związku Strzeleckiego pod pseudonimem "Wybicki". Odznaczał się wybitnymi zdolnościami przywódczymi, organizacyjnymi i poczuciem obowiązku patriotycznego. Brał udział w organizowaniu i szkoleniu pododdziałów w powiecie żywieckim. W 1914 r. ukończył szkołę podoficerską Związku. 6 sierpnia 1914 r. wyruszył wraz z Oddziałem Żywieckim do Legionów pod rozkazy Piłsudskiego i służył w I plutonie 3 kompanii II batalionu I Brygady.

W 1915 r., pomimo złego stanu zdrowia został przymusowo wcielony do wojska austriackiego i po ukończeniu Szkoły Oficerów Rezerwowych w Opawie wysłany na front wschodni, gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli. Po powrocie z niewoli w kwietniu 1918 r. został wysłany na front włoski. W Udine (Frailacco) we Włoszech nawiązał kontakt z byłymi oficerami i tam wstąpił do POW. W grudniu 1918 r. przybył do Żywca jako ochotnik w stopniu chorążego i organizował samodzielny oddział graniczny. Po wycofaniu się z Orawy brał udział w walkach na Śląsku. W walce pod Zebrzydowicami dostał się do czeskiej niewoli. Po powrocie od lutego do września 1919 r. dowodził kompanią na granicy czeskiej. Przydzielony do 12 PP w Wadowicach przeszedł całą kampanię bolszewicką jako podporucznik, dowódca plutonu, adiutant batalionu i dowódca kompanii.

Praca zawodowa

Pracował w Departamencie Budownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a od połowy lat trzydziestych do wybuchu II wojny światowej na stanowisku architekta powiatowego w Łowiczu, Kutnie i Sochaczewie.

Wykonał szereg zrealizowanych projektów w zakresie budownictwa - szkoły, szpitale, dworce kolejowe, a także specjalizował się w projektowaniu budownictwa mieszkaniowego, jedno i wielorodzinnego, m.in. w stolicy na Mokotowie, gdzie mieszkał. Stale pogłębiał swoją wiedzę, studiując osiągnięcia w dziedzinie architektury i budownictwa. Posiadał bogatą bibliotekę fachową, także w językach niemieckim i francuskim, którą żona Barbara w czasie okupacji udostępniła dla celów dydaktycznych studentom podziemnej politechniki.

W powiecie łowickim

W 1934 r. został powiatowym architektem w Łowiczu, a następnie w Sochaczewie (z siedzibą w Łowiczu) i Kutnie. Projektował budynki szkół powszechnych, w 1934 roku w Bocheniu, Jamnie w gminie Dąbkowice oraz w Pszczonowie w gminie Łyszkowice. W następnych latach zaprojektował budynek szkoły Powszechnej w Sobocie oraz Dom Ludowy w Łowiczu i Dom Ludowy w Rogóźnie. Opracował projekt budowy szpitala przy ul. Ułańskiej w Łowiczu, który po poprawkach został zrealizowany po wojnie.

W drugiej połowie lat 30. pojawiły się groźne pęknięcia na kamienicy nr 17 przy Rynku Kościuszki, gdzie wówczas mieściło się muzeum. W celu zbadania stanu gmachu i prowadzenia jego ciągłej obserwacji, powołano specjalną komisję budowlaną, w skład której wchodził m.in. Michał Kumuniecki (oprócz niego budowniczy Karol Maciejko, przedstawiciel Magistratu A. Kutkowski oraz majstrowie Rowiński i Koralewski). Kumuniecki sporządził projekt przebudowy Muzeum Miejskiego im. Władysława Tarczyńskiego w Łowiczu, który jednak nie został zrealizowany.

Śmierć

3 września 1939 r. zmobilizowany w randze kpt. broni pancernej wyruszył jako dowódca pociągu pancerno – technicznego na wschód i tam został wzięty do sowieckiej niewoli. Osadzony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w lesie katyńskim. Znajduje się na listach katyńskich PCK AM – Nr 01563. Ekshumowany z dołu śmierci wiosną 1943 r. Jego nazwisko figuruje na liście transportowej do Katynia z dnia 9 kwietnia 1940 r. NKWD nr 025/1 poz. 79.

Rodzina

Z małżeństwa z Barbarą na świat przyszło dwoje dzieci Leszek i Maria (później Kumuniecka - Wilk). Michał Kumuniecki miał 2 braci: Karola, pułkownika, dowódcę 67 PP w Brodnicy, zamordowanego w Oświęcimiu oraz Jana, porucznika Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, uczestnika walk na Bliskim Wschodzie, w Afryce i Włoszech, rannego pod Tobrukiem, zmarłego w 1969 r.w Żywcu.

Odznaczenia

Źródła

  • Gmach muzealny zagrożony, [w:] Życie Łowickie nr 49/1936, s. 5.
  • Sosnowski Grzegorz Jan, Wśród ofiar Katynia, Łowicz 2001, 39-40.
  • Sut Czesław, Dom Ludowy w Łowiczu, mps, Łowicz 2007, s. 56.
Osobiste