Walendziak Julian

Z Nowy Łowiczanin

Wersja AlicjaKP (dyskusja | wkład) z dnia 09:29, 27 paź 2011
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Julian Walendziak

Julian Walendziak (ur. 30 maja 1922 r.Kocierzew) - ps. "Krzeptowski", działacz tajnych organizacji i partyzantki w czasie II wojny światowej. Wykonawca wyroków na konfidentach. Więzień UB.

Spis treści

Wykształcenie

W swojej rodzinnej miejscowości ukończył Szkołę Powszechną. W 1936 roku rozpoczął edukację w Gimnazjum im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Łowiczu. Jego edukację przerwała napaść Niemiec na Polskę. Gdy wojska niemieckie zajęły Warszawę, wrócił do Kocierzewa. Przez kilka kolejnych miesięcy pracował na roli i jednocześnie kształcił się eksternistycznie u kierownika miejscowej Szkoły Powszechnej Pana Wiłły.

Okres II wojny światowej

Działalność w konspiracji

Wiosną 1940 roku nadszedł ważny moment w życiu Pana Juliana Walendziaka. Jego ojciec chrzestny - Franciszek Mucha zaproponował gimnazjaliście pracę w konspiracji. Gdy młody chłopak złożył uroczystą przysięgę, czas wolny wypełniały mu już tylko przepisywanie wiadomości z nasłuchu i rozdawanie ich wśród społeczności lokalnej. Pan Julian wraz ze swym przyjacielem Staśkiem Marczakiem postanowił kontynuować naukę. W tym celu wyjechali razem do Warszawy. Bezzwłocznie rozpoczęli kursy przygotowawcze do szkół zawodowych i zaczęli uczęszczać na zajęcia do Państwowej Szkoły Budownictwa Lądowego i Wodnego. Pewnego styczniowego dnia 1941 roku na dworcu kolejowym spotkali Józefa Wojciechowskiego, który namówił obu młodzieńców do wstąpienia w szeregi organizacji o nazwie Powstańcze Oddziały Specjalne "Jerzyki". Komendant Oddziałów - Jerzy Strzałkowski skierował zdolnego Juliana na licealne komplety, kursy dla dowódców drużyn oraz do szkoły podchorążych, którą Julian ukończył wiosną 1943 roku. Na rozkaz dowódcy, młody adept w stopniu st. kaprala podchorążego objął funkcję p.o. dowódcy kompanii Warszawa Śródmieście oraz kierownictwo nad sekcją oddziałów specjalnych. W tym czasie jego kompania wzięła udział w wielu akcjach mających za cel zdobycie pieniędzy. Rekwirowali fabryki obuwia, skór i zakłady Maila, by zdobyć niezbędną odzież dla polskich partyzantów. Jesienią 1943 roku doszło do aresztowania komendanta "Jerzyków". Gdy w ręce Niemców wpadł także krawiec, u którego spotykali się żołnierze Jerzego, oddziały specjalne przestały praktycznie istnieć. Pana Juliana przed aresztowaniem uchronił dozorca.

Wyroki na zdrajcach

Po tym zdarzeniu młody żołnierz wrócił do swojego Kocierzewa. Tam poprzez Józefa Sierotę poznał dowódcę łowickiego oddziału Armii Krajowej Stanisława Jaskę. Działał bardzo aktywnie w łowickim podziemiu w latach 1943-1945. Właśnie od dowódcy Stanisława Jaski, otrzymał rozkaz wykonania wyroku na zdrajcy - właścicielu sklepu z farbami na Zduńskiej - Poraziku. Wyrok wykonał, ale w Łowiczu gorszym niebezpieczeństwem byli dawni podoficerowie AK, którzy sprzeniewierzyli się narodowi i zostali agentami Gestapo. Przez nich aresztowano kilkaset osób, część z nich zginęła. Mowa o Puchalskim i Kobiereckim. Dowództwo Polskie skazało ich na karę śmierci. Były wcześniej 3 nieudane próby zamachu. Jaska bez wahania powierzył sprawę Julianowi Walendziakowi. Po starannym przygotowaniu całej akcji w bramie na ul. Zduńskiej Puchalski został zlikwidowany. Pan Walendziak wykonał wyrok razem z koleżanką z konspiracji, późniejszą swoją żoną.

Aresztowanie

Tuż po wyzwoleniu Łowicza - Pana Walendziaka aresztowali funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa. Przez 1,5 miesiąca przesłuchiwali go w siedzibie UB przy ul. Kurkowej. Na szczęście dzięki swojemu uporowi wyszedł na wolność. Został zmuszony do opuszczania miasta. Do Łowicza powrócił po dwóch latach.

Obecnie

Mieszka w Łodzi z rodziną córki. Bardzo chętnie przyjeżdża do Łowicza i bardzo chętnie o nim mówi.

Odznaczenia

Julian Walendziak odznaczony został:

W 2004 roku został Honorowym Obywatelem Miasta Łowicza

Opracowania

  • Gdy Polak w Polaku jest orzeł... rzecz o sławnych Łowiczanach, praca zbiorowa, wyd. przez UM w Łowiczu, Łowicz 2006, s. 90.
Osobiste